Kucağımdan inmeyen, biricik prenses kızım Grace’imi kaybettiğimizde ne yapacağımızı bilemedik… Senelerce evden çıktığımda üzerimde kalan tüylerini sokağa atmaya bile kıyamadığım, bir tüyünü bile çantamda sakladığım,
“Köpük oğluma” Evrenin, doğanın bile hazır olduğu, oğlumuzu kaybetmenin acısına hazır değilken.. Şimdi ne yapacağız koynumuzda büyüttüğümüz çocuğumuzu nereye bırakacağız derken ; Tekirdağ’ da yaşadığımız
En sadık dost bir yana evlat kaybetmiş gibi üzüntüyle dolu olduğum böyle bir anda, elim kolum bağlandı, ne yapacağımı bilemedim. Boş bir arsaya, sokağın bir
15 sene boyunca bana hayat arkadaşı olan kızım Ayşem’in gidiş haberini aldığımda nereye defin edeceğim ne yapacağımı düşünmekten acımı yaşayamadım. Koskoca İstanbul’da canım kızımı defin
